Լոռի բերդը (10-րդ դար) հայկական միջնադարյան ռազմական ճարտարապետության ամենանշանակալի և լավ պահպանված հուշարձանախմբերից է, որը գտնվում է Լոռու մարզում՝ Ստեփանավան քաղաքի մերձակայքում։ Այն հիմնադրվել է Դավիթ Անհողին թագավորի կողմից (10-րդ դարի վերջ) և դարձել է Տաշիր-Ձորագետի (Լոռու) թագավորության մայրաքաղաքը։ Բերդը տեղակայված է Ձորագետ և Միսխանա գետերի միախառնման վայրում՝ անդնդախոր կիրճերի եզրին, ինչը նրան դարձնում է բնական անառիկ ամրոց։ 1. Ճարտարապետական կառուցվածքը և պաշտպան

Էրեբունին (մ.թ.ա. 782 թ.) հայկական պետականության և Երևանի հիմնադրման անառարկելի վկայությունն է, որը գտնվում է Երևանի Էրեբունի վարչական շրջանի Արին բերդ բլրի վրա։ Այս ռազմավարական կառույցը ոչ միայն պաշտպանական հենակետ էր, այլև Ուրարտուի թագավորության հյուսիսային վարչական և տնտեսական գլխավոր կենտրոնը։ 1. Պատմական ակունքները. Արգիշտի Ա-ի հռչակագիրը Ամրոցի հիմնադրումը հաստատող բազալտե սալիկը պարունակում է Արգիշտի Ա թագավորի՝ Մենուայի որդու, պատգամը, որը գիտության մեջ հայտնի է որպ

Էրեբունին (մ.թ.ա. 782 թ.) հայկական պետականության և Երևանի հիմնադրման անառարկելի վկայությունն է, որը գտնվում է Երևանի Էրեբունի վարչական շրջանի Արին բերդ բլրի վրա։ Այս ռազմավարական կառույցը ոչ միայն պաշտպանական հենակետ էր, այլև Ուրարտուի թագավորության հյուսիսային վարչական և տնտեսական գլխավոր կենտրոնը։ 1. Պատմական ակունքները. Արգիշտի Ա-ի հռչակագիրը Ամրոցի հիմնադրումը հաստատող բազալտե սալիկը պարունակում է Արգիշտի Ա թագավորի՝ Մենուայի որդու, պատգամը, որը գիտության մեջ հայտնի է որպ

Վիշապաքարերը (կամ պարզապես Վիշապներ) հանդիսանում են հայկական լեռնաշխարհի ամենաառեղծվածային և հնամենի կոթողները, որոնք պատկանում են նախապատմական մշակույթին (հիմնականում բրոնզի դար, մ.թ.ա. 3-2-րդ հազարամյակներ)։ Այս մոնումենտալ հուշարձանները եզակի են իրենց տեսակով և հանդիպում են բացառապես Հայկական լեռնաշխարհի բարձրադիր գոտիներում։ Դրանք բազալտե հսկայական միակտուր քարեր են, որոնք սովորաբար ունեն 3-ից մինչև 5 մետր բարձրություն։ Վիշապաքարերն առանձնանում են իրենց քանդակագործական բա

2008 թվականին Վայոց Ձորի մարզի Արենի-1 (Թռչունների) քարանձավում հնագիտական պեղումների ժամանակ հայտնաբերվեց մի կոշիկ, որը փոխեց պատկերացումները նախնադարյան մարդու կենցաղի և հագուստի մասին: Գտածոն թվագրվում է մ.թ.ա. 3500-3600 թվականներով  (Էնեոլիթյան ժամանակաշրջան): 1. Կառուցվածքը և նյութը Նյութը. Կոշիկը պատրաստված է մեկ ամբողջական կտոր կովի կաշվից: Այն կտրված է այնպես, որ գրկի ոտնաթաթը՝ ամրանալով կաշվե փոկերով (քառասունից ավելի անցքերով անցնող լարերով): Լցոնումը. Կոշիկի ներս